Ποιες λέξεις, άνθρωπε; 

Ποιες θέλεις για να σε αγγίξω; 

Πού είναι ο φόβος σου; 

Πες μου, να ανοίξω πύλες να ξεχυθεί. 

Να κατακλύσει τον χώρο και τις ψυχές μας. 

Πόσο αντέχεις μπροστά του; 

Πόσο μικρός θα γίνεις μόλις ορθώσει ανάστημα;

Όχι! Δεν θα γονατήσεις! 

Κανείς δε ζει γονατιστός!

Σήκωσε τα μάτια και νιώσε το σώμα σου να κατακλύζεται από μεθυστική ενέργεια. 

Πάλεψε! 

Χτύπα!

 Αυτός είναι ο δικός σου φόβος. 

Τσάκισέ τον! 

Δάγκωσε!

Ο φόβος τρικλίζει! 

Τα ουρλιαχτά του ξεριζώνουν ένα κομμάτι σου.

 Πέτα το! Πάει πια! 

Τώρα κάτι άλλο θα γεμίσει το κενό και δεν θα είναι φοβισμένο, παρά μόνο δυνατό.

Πού είναι η αρχή; 

Πώς ήρθες; 

Ήρθες από χαμηλά, αλλά είσαι στα σύννεφα. 

Στα σύννεφα υπάρχουν μόνο αφράτες ευχές, από φόβους ξεχασμένες.

Πάει πια, δεν είσαι εσύ — είναι νεκρός!

Εσύ είσαι αύρα που χαριεντίζεται με τις αστραπές. 

Είσαι φλογερός νοτιάς, τώρα πια!