Φοράμε μάσκες ασυναίσθητα. Η μάσκα του αγνού και ανιδιοτελούς, η μάσκα του σκοτεινού και επικριτικού, η μάσκα του αυτοσαρκασμού που κρύβει ένα πληγωμένο χαμόγελο, η μάσκα του πειθήνιου και σοβαρού, η μάσκα του ευθύ, οριακά θρασύ, που αντιδρά. . Τις εναλλάσσουμε με την ίδια ευκολία που αλλάζουμε ρούχα. . Άλλες τις φοράμε για να αντέξουμε.…

Η εποχή του μηδενισμού και της απομόνωσης είναι εδώ για εμάς και με εμάς θα τελειώσει. Ο κατακερματισμός της ταυτότητας και η υπερπληροφόρηση κατακλύζουν τα μουδιασμένα μυαλά μας, ενώ παλεύουμε να σταθούμε γονατιστοί μέσα σε σπασμένα γυαλιά. Στριφογυρίζουμε γύρω από το σώμα μας με πυξίδα μονάχα τη σκέψη μας, που παλεύει αγωνιωδώς να διαχωρίσει την…

ACT I Πάντα του άρεσαν τα είδωλα στο γυαλί. Εκεί όπου η πραγματικότητα δεν χανόταν, αλλά διπλασιαζόταν. Δύο εικόνες συνυπήρχαν, χωρίς να υπερισχύει καμία, όσο το φως τις κρατούσε ζωντανές. Αυτό σκεφτόταν ο Maurice εκείνο το βράδυ. Ήταν περίπου είκοσι χρονών όταν άφησε τις σπουδές του και έφυγε. Δεν το είδε ποτέ σαν ρίσκο. Για…

Αμπάρι  Πόσα έχεις να θυμηθείς, σώμα; Πόσο ξερές είναι οι πηγές σου; Σε ποιες μνήμες τολμάς να κατεβείς; Ήταν στιγμές. Και κυριάρχησαν. Στοιβάχτηκαν στο αμπάρι της καρδιάς σου, ρίζωσαν κάτω από το δέρμα. Ρίγη. Δευτερόλεπτα που σχίσαν τον χρόνο. Οι άκρες των δακτύλων σου χάραζαν σε καμβά που έτρεμε. Τα μάτια σου γυάλιζαν και η…

Ποιες λέξεις, άνθρωπε;  Ποιες θέλεις για να σε αγγίξω;  Πού είναι ο φόβος σου;  Πες μου, να ανοίξω πύλες να ξεχυθεί.  Να κατακλύσει τον χώρο και τις ψυχές μας.  Πόσο αντέχεις μπροστά του;  Πόσο μικρός θα γίνεις μόλις ορθώσει ανάστημα; Όχι! Δεν θα γονατήσεις!  Κανείς δε ζει γονατιστός! Σήκωσε τα μάτια και νιώσε το σώμα…

Και τι είναι η μάσκα παρά το αναλγητικό μιας φοβισμένης ψυχής που τρέμει μπροστά στο εσωτερικό της σκοτάδι; Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τεχνητό λυχνάρι που διαλύει τη σκιά που αναπόφευκτα σέρνεις μαζί σου. Οι μάσκες κρύβουν τη σκοτεινή γύμνια που φοβάσαι να αντικρίσεις, μήπως και καταφανεί το παράλογο και διαλυθεί όλο το ανάστημα…

Η τέχνη ήθελε πάντοτε να πει την αλήθεια για τον κόσμο.Ωστόσο, ο καλλιτέχνης που δημιουργεί για τα μάτια του κόσμου ξεχνά αυτή την αλήθεια. Το κοινωνικό φίλτρο παρεμβάλλεται ανάμεσα στα στάδια της διαδικασίας και δημιουργεί παραμορφώσεις, καταλήγοντας σε ένα κοινωνικά αποδεκτό υβρίδιο. Πότε όμως ο καλλιτέχνης δημιουργεί πραγματικά;Χωρίς την πίεση της «παρθενογένεσης» ή της αποδοχής…

Από τους Προσωκρατικούς και τον Αριστοτέλη, ως τον Λεονάρντο ντα Βίντσι και, σύγχρονα, τον Δημήτρη Λιαντίνη, η έννοια του πανεπιστήμονα έχει αφήσει ανεξίτηλο αποτύπωμα στην παγκόσμια σκέψη. Γιατί όμως σήμερα βρισκόμαστε στο τέλμα της λήθης μιας υπόστασης που δεν βρίσκει πια απήχηση στις σύγχρονες απαιτήσεις; Η πανεπιστημοσύνη, όπως προκύπτει από την ίδια τη λέξη, όριζε…