Dear Maurice, Πέρασαν οι σκέψεις σουκαι αναστάτωσαν την καθημερινότητασαν αεράκι που ταράσσει τα κλαριά,τόσο ώστε να ταρακουνηθούν ελαφρώςμα να μη σπάσουν. Ο άνεμος παρέσυρε και τη δική μου σκέψη,σαν την επιφάνεια της θάλασσαςπου ταλαντώνεται ελαφρώςκαι γεννά εμβρυϊκά κύματα. Πήγα εκεί που στάθηκες, Maurice,και στάθηκα ενώπιον του ορίζοντα με απορία.Εσύ κάποτε κοίταξεςκαι απόρησες εις βάθοςγια τη…

Dear Maurice, Τελικά πόσο σε ανατριχιάζει η σκέψη του βυθού; Είναι τα παπούτσια σου που χάθηκανκαι βρήκαν νέο σπίτι εκεί κάτω,ανάμεσα σε άμυαλα όνταπου χωρίς καμία ντροπήθα κατασπάραζαν το σώμα σουαν είχες βυθιστεί μαζί τους; Μα τελικά τι είναι πιο προκλητικό; Η θέα του άγνωστου ορίζονταόσο παλεύεις με τα κύματα ή τα κοφτερά δόντιαπου ανυπομονούν…

Dear Maurice, Έπρεπε να σου μιλήσω… Οι μικρές εικόνες που κάθε μέρα προσπερνάςμε τον ρυθμό της ρουτίναςδεν με αφήνουν σε ησυχία. Μια αντανάκλαση πάνω στο μέταλλο.Μια σκιά που για λίγο αλλάζει σχήμα.Ένα γνώριμο αντικείμενοπου κάτω από διαφορετικό φωςαλλάζει μορφή. Ίσως τα πράγματα περιμένουν ένα διαφορετικό βλέμμαγια να αρχίσουν. Ίσως αυτό να ισχύει τελικάκαι για τους…

Μικρές στιγμές.Φευγαλέες εκλάμψεις. Τόσο αρκείγια να γεμίσει αλμύραμια ψυχή που κινείται χωρίς δισταγμό. Τόσο αρκείγια να κυλήσει ο δισταγμόςπάνω σε θερμό, αναψοκοκκινισμένο καμβά. Μια στάλα υπενθύμισηςγια τις σιγουριές που επίμονα ξεχνούμε. Σιγουριές που θάβονταιμπροστά στη θάλασσα των επιλογώνκαι των τεθλασμένων δρόμων. Οι δρόμοι απλώνονται πάντα μπροστά μας.Ο καθένας επιφυλάσσει το ταξίδι του. Κι εμείς τους…

Dear Maurice, Όσο στέκεσαι και ξαποσταίνεις δίπλα στον βράχο,ξέρω πως η σκέψη σου ταλανίζεται μπροστά στο παράλογο.Το αντικρίζεις κατάματα και δεν το εγκαταλείπεις ποτέ από τη ματιά σου.Όλη αυτή η αναζήτηση για μεγάλες αλήθειες.Η ανάγκη για νόημαπου γεμίζει την ψυχή και τους πνεύμονες με οξυγόνο.Το σφίξιμο στο στομάχι μπροστά στο άγνωστοκαι η ελπίδα πως κάπου,…

Ένα ταξίδι που επαναλαμβάνεται εδώ και αιώνες. Μια δοκιμασία για τόσες ψυχέςπου τόλμησαν να ξεμουδιάσουντα πόδια και τον νου τους. Ο Οδυσσέας.Ο δεσμώτης.Ο Δάντης.Ο Σιντάρτα. Και τόσοι άλλοιπου ξεκίνησαν. Ένα ταξίδι παράτολμοκαι συνάμα συναρπαστικό,γεμάτο ανακαλύψεις και δοκιμασίες. Αιώνες τώρα,αμέτρητες ψυχές το ξεκινούνκαι το αφήνουν ανολοκλήρωτο. Γιατί έχει αφετηρία την ψυχήκαι προορισμό την ίδια. Από μέσαπρος…

Η μνήμη δεν ανοίγει πάντα σαν σεντούκι. Μερικές φορές τεντώνεται σαν κλωστή. Μια εικόνα.Ένας ήχος.Μια μυρωδιά.Μια θερμοκρασία πάνω στο δέρμα. Και ξαφνικά, κάτι από το παρόν δένεται με ένα σημείο που νόμιζες πως είχε χαθεί. Όπως τότε, με τα δύο ποτήρια και την κλωστή.Παιδικό παιχνίδι, σχεδόν ψεύτικο.Κι όμως, για λίγο πιστεύαμε πως ο ήχος μπορούσε…

Εμπνευσμένο από το Nostalgia for the Light του Patricio Guzmán. Στην έρημο, κάποτε, δεν αναζητούσαν μόνο άστρα.Αναζητούσαν και ανθρώπους. Εκεί όπου το φως ταξιδεύει από ένα παρελθόν απρόσιτο, σώματα χωρίς όνομα παραμένουν σε αναμονή. Όχι για να σωθούν πια, αλλά για να αναγνωριστούν. Γιατί ο θάνατος δεν είναι πάντα το τέλος. Μερικές φορές, το τέλος…

Dear Maurice, Ήθελα πολύ να σου πωότι ο κυνισμός σου δεν περνά πια… Όμως ξέρεις πολύ καλάπως η ζωή έχει και τις περιπτώσειςπου ο βράχος πέφτει πάλικαι πρέπει να κατέβεις μαζί του,μόνο και μόνο για να τον επαναφέρεις στην κορυφή. Κάθε φορά που ξυπνούσες,το σκεφτόσουν αυτό;Ή μήπως ένα κενόκάλυπτε το ενδιάμεσο των ματιών σου,σαν μαγική…

Αδράνεια.Επιφάνεια.Ακαμψία.Ασφάλεια.Ρουτίνα. Άραγε πόσα τεχνάσματα βρίσκει ο φόβος σουγια να διατηρήσει τα σκήπτρα του; Πόσα βήματα αποφεύγειςμπροστά στο απέραντο άγνωστο; Ποιον άνεμο περιμένειςνα σε ωθήσει; Ποιο αύριο προσμένειςμε την ελπίδα πως θα φέρει κάτι διαφορετικό,κάτι ικανό να πλήξει τον φόβο σου; Το αύριο δεν πλήττει τίποτα.Μόνο μεταφέρει ό,τι άφησες άθικτο. Ο φόβος δεν υποχωρεί επειδή περνά…

Λέμε συχνά πως μακάρι να μπορούσαμε να μάθουμε στα παιδιά τον τρόπο να μαθαίνουν πραγματικά. .Όχι να απομνημονεύουν.Όχι να παπαγαλίζουν πληροφορίες σαν άψυχες ηχώ. .Να κατανοούν. .Να κοιτούν μια εμπειρία, μια σκέψη, έναν άνθρωποκαι να μπορούν να κατεβαίνουν βαθύτερα μέσα τους,εκεί όπου η γνώση παύει να είναι πληροφορίακαι γίνεται αντίληψη. .Τότε όλη η μετέπειτα πορεία…

Πάρε! Κουτάκια, κουτάκια, κουτάκια. Πάρε πολλά, να μη ξεμείνεις. Τι θα γίνεις χωρίς κουτάκια; Πώς θα λειτουργήσεις μέσα στην απροσδιοριστία; Πάρε κουτάκια. Έχει χρωματιστά, έτοιμα για χρήση, με αμέτρητες καλές κριτικές. Μπορείς πάντα να φτιάξεις και δικά σου, αλλά γιατί να παλεύεις; Κάποιος άλλος τα έφτιαξε ήδη. Και όλοι φαίνονται πολύ ήσυχοι μέσα τους. Πάρε…

Φοράμε μάσκες ασυναίσθητα. Η μάσκα του αγνού και ανιδιοτελούς, η μάσκα του σκοτεινού και επικριτικού, η μάσκα του αυτοσαρκασμού που κρύβει ένα πληγωμένο χαμόγελο, η μάσκα του πειθήνιου και σοβαρού, η μάσκα του ευθύ, οριακά θρασύ, που αντιδρά. . Τις εναλλάσσουμε με την ίδια ευκολία που αλλάζουμε ρούχα. . Άλλες τις φοράμε για να αντέξουμε.…

Η εποχή του μηδενισμού και της απομόνωσης είναι εδώ για εμάς και με εμάς θα τελειώσει. Ο κατακερματισμός της ταυτότητας και η υπερπληροφόρηση κατακλύζουν τα μουδιασμένα μυαλά μας, ενώ παλεύουμε να σταθούμε γονατιστοί μέσα σε σπασμένα γυαλιά. Στριφογυρίζουμε γύρω από το σώμα μας με πυξίδα μονάχα τη σκέψη μας, που παλεύει αγωνιωδώς να διαχωρίσει την…

ACT I Πάντα του άρεσαν τα είδωλα στο γυαλί. Εκεί όπου η πραγματικότητα δεν χανόταν, αλλά διπλασιαζόταν. Δύο εικόνες συνυπήρχαν, χωρίς να υπερισχύει καμία, όσο το φως τις κρατούσε ζωντανές. Αυτό σκεφτόταν ο Maurice εκείνο το βράδυ. Ήταν περίπου είκοσι χρονών όταν άφησε τις σπουδές του και έφυγε. Δεν το είδε ποτέ σαν ρίσκο. Για…

Αμπάρι  Πόσα έχεις να θυμηθείς, σώμα; Πόσο ξερές είναι οι πηγές σου; Σε ποιες μνήμες τολμάς να κατεβείς; Ήταν στιγμές. Και κυριάρχησαν. Στοιβάχτηκαν στο αμπάρι της καρδιάς σου, ρίζωσαν κάτω από το δέρμα. Ρίγη. Δευτερόλεπτα που σχίσαν τον χρόνο. Οι άκρες των δακτύλων σου χάραζαν σε καμβά που έτρεμε. Τα μάτια σου γυάλιζαν και η…

Ποιες λέξεις, άνθρωπε;  Ποιες θέλεις για να σε αγγίξω;  Πού είναι ο φόβος σου;  Πες μου, να ανοίξω πύλες να ξεχυθεί.  Να κατακλύσει τον χώρο και τις ψυχές μας.  Πόσο αντέχεις μπροστά του;  Πόσο μικρός θα γίνεις μόλις ορθώσει ανάστημα; Όχι! Δεν θα γονατήσεις!  Κανείς δε ζει γονατιστός! Σήκωσε τα μάτια και νιώσε το σώμα…

Και τι είναι η μάσκα παρά το αναλγητικό μιας φοβισμένης ψυχής που τρέμει μπροστά στο εσωτερικό της σκοτάδι; Δεν είναι τίποτε άλλο παρά ένα τεχνητό λυχνάρι που διαλύει τη σκιά που αναπόφευκτα σέρνεις μαζί σου. Οι μάσκες κρύβουν τη σκοτεινή γύμνια που φοβάσαι να αντικρίσεις, μήπως και καταφανεί το παράλογο και διαλυθεί όλο το ανάστημα…

Η τέχνη ήθελε πάντοτε να πει την αλήθεια για τον κόσμο.Ωστόσο, ο καλλιτέχνης που δημιουργεί για τα μάτια του κόσμου ξεχνά αυτή την αλήθεια. Το κοινωνικό φίλτρο παρεμβάλλεται ανάμεσα στα στάδια της διαδικασίας και δημιουργεί παραμορφώσεις, καταλήγοντας σε ένα κοινωνικά αποδεκτό υβρίδιο. Πότε όμως ο καλλιτέχνης δημιουργεί πραγματικά;Χωρίς την πίεση της «παρθενογένεσης» ή της αποδοχής…