Η εποχή του μηδενισμού και της απομόνωσης είναι εδώ για εμάς

και με εμάς θα τελειώσει.

Ο κατακερματισμός της ταυτότητας και η υπερπληροφόρηση

κατακλύζουν τα μουδιασμένα μυαλά μας,

ενώ παλεύουμε να σταθούμε γονατιστοί μέσα σε σπασμένα γυαλιά.

Στριφογυρίζουμε γύρω από το σώμα μας

με πυξίδα μονάχα τη σκέψη μας,

που παλεύει αγωνιωδώς

να διαχωρίσει την αλήθεια από το ψέμα.

Κοιταζόμαστε

και ψάχνουμε τα σημεία βελτιστοποίησης

σε έναν ατέρμονο αγώνα τελειότητας,

με αντιπάλους τις παρελθοντικές μας εκδοχές

και τις τρομακτικές μελλοντικές εναλλακτικές.

Κάθε μέρα πιο κοντά στην τελειότητα,

κάθε μέρα πιο κοντά στον θάνατο,

κυνηγώντας ένα άπιαστο όνειρο,

σπαταλώντας πολύτιμο χρόνο,

πάντα μόνοι.

Μόνοι, μέσα σε ένα κοπάδι ανεξάρτητων.

Χωρίς μία χείρα ζεστασιάς.

Χωρίς ουσιαστική επαφή.

Μόνοι όσο αντέχουμε τον εαυτό μας,

που ψηφίζει πάντα υπέρ μας

χωρίς αντιπολίτευση.

Μόνοι ενώ λαχταρούμε ένα άγγιγμα ουσίας

που παράλληλα αποφεύγουμε σαν μίασμα.

Μόνοι χωρίς να τρομάζουμε,

ενώ σιγοκλαίμε.

Μόνοι όσο σπαράζουμε

και σηκωνόμαστε πάλι ψηλά.

Γιατί «μόνοι ερχόμαστε και μόνοι φεύγουμε»,

λέμε με γλυκόπικρη γεύση.

Κι ας ζητά η ψυχή μας να συνυπάρξει,

της τάζουμε μοναδική ύπαρξη

με αισθητηριακές πολυτέλειες

για να ξεχάσει.

Και όταν πια βουλιάξει στη λήθη,

μόνο ψήγματα που βαθιά έχουν φωλιάσει

θα θυμίζουν

πόσο σκληρά τα δεσμά είχαμε εξ αρχής δέσει.