Φοράμε μάσκες ασυναίσθητα.

Η μάσκα του αγνού και ανιδιοτελούς,

η μάσκα του σκοτεινού και επικριτικού,

η μάσκα του αυτοσαρκασμού

που κρύβει ένα πληγωμένο χαμόγελο,

η μάσκα του πειθήνιου και σοβαρού,

η μάσκα του ευθύ, οριακά θρασύ, που αντιδρά.

.

Τις εναλλάσσουμε

με την ίδια ευκολία

που αλλάζουμε ρούχα.

.

Άλλες τις φοράμε για να αντέξουμε.

Άλλες για να ανήκουμε.

Άλλες για να προστατευτούμε.

Και άλλες

χωρίς καν να καταλάβουμε πότε

γίνονται συνήθεια.

.

Και κάπου εκεί

παύει να είναι ξεκάθαρο

ποια είναι μάσκα

και ποια όχι.

.

Γιατί όσο τις φοράμε,

κάτι μέσα μας

τις αναγνωρίζει.

.

Κάποιες δεν μας ξενίζουν.

Κάποιες δεν μας πιέζουν.

Κάποιες

μας μοιάζουν επικίνδυνα.

.

Όχι γιατί είναι αληθινές,

αλλά γιατί μέσα τους

υπάρχει κάτι δικό μας.

.

Δεν μπορείς να φορέσεις μια μάσκα

που δεν βρίσκει σημείο σύνδεσης

με την ουσία σου.

Κάτι μέσα σου

την έχει ήδη επιτρέψει.

.

Και τότε αρχίζει η αμφιβολία:

μήπως είναι κομμάτι σου

που έμαθες να το φοράς

αντί να το ενσωματώνεις;

.

Κι όμως,

δεν είναι οι μάσκες που σε κρατούν μακριά από σένα.

Είναι η απόσταση που κρατάς από αυτές.

.

Η άνεση του να τις φοράς

χωρίς να τις αναλαμβάνεις.

Η ασφάλεια

του να τις επιδεικνύεις

χωρίς να τις ενσωματώνεις.

.

Κι αν αυτό που ονομάζεις «ουσία»

δεν είναι κάτι καθαρό και ενιαίο,

αλλά ένα σύνολο από εκφάνσεις,

τότε τι ακριβώς προστατεύεις;

.

Κι αν οι μάσκες δεν κρύβουν

αλλά αποκαλύπτουν;

.

Σαν διαμάντι στο φως,

που διαθλά και σκορπίζει

όλα τα χρώματα μαζί.

.

Τότε δεν είσαι πίσω από τη μάσκα.

.

Είσαι

ένα κομμάτι από όλες

και αυτές κρατούν ένα κομμάτι από σένα.