Λέμε συχνά πως μακάρι να μπορούσαμε να μάθουμε στα παιδιά τον τρόπο να μαθαίνουν πραγματικά.

.
Όχι να απομνημονεύουν.
Όχι να παπαγαλίζουν πληροφορίες σαν άψυχες ηχώ.

.
Να κατανοούν.

.
Να κοιτούν μια εμπειρία, μια σκέψη, έναν άνθρωπο
και να μπορούν να κατεβαίνουν βαθύτερα μέσα τους,
εκεί όπου η γνώση παύει να είναι πληροφορία
και γίνεται αντίληψη.

.
Τότε όλη η μετέπειτα πορεία τους
θα στηριζόταν πάνω σε ένα πραγματικά πολύτιμο εργαλείο:

.
την ουσιαστική κατανόηση.

.
Και ίσως
η ζωή τους να ήταν ευκολότερη.

Μακάρι όμως να μπορούσαμε να διδάξουμε στους ενήλικες
τον τρόπο να μη φοβούνται.

.
Γιατί στα παιδιά
δεν χρειάζεται να διδάξεις κάτι τέτοιο.

.
Η άγνοια είναι η πρώτη τους ασπίδα.

Με αυτήν τρέχουν αχόρταγα προς τη ζωή,
με μάτια ορθάνοιχτα,
με ενθουσιασμό σχεδόν βίαιο,
σαν να μην υπάρχει τίποτα ικανό να τα τραυματίσει.

Και ίσως πράγματι να μην υπάρχει.

.
Γιατί ο φόβος χρειάζεται μνήμη για να ριζώσει.

Όμως η ασπίδα αρχίζει σιγά-σιγά να διαβρώνεται.

.
Κάθε αποτυχία,
κάθε απόρριψη,
κάθε απώλεια,
κάθε στιγμή που ο άνθρωπος κοιτάζει κατάματα
τη δυνατότητα του πόνου,
αφήνει πάνω της μικρές ρωγμές.

.
Μέχρι που κάποτε
η ζωή περνά ολόκληρη πίσω από την ασπίδα.

.
Και τότε ο φόβος
δεν αντιμετωπίζεται πια τόσο εύκολα.

Μακάρι λοιπόν να υπήρχε τρόπος
να μάθουμε στους ενήλικες
πώς να μην φοβούνται.

.
Γιατί τότε θα τολμούσαν ξανά.

.
Θα έτρεχαν προς εμπειρίες
που κάποτε απέφευγαν,
πιστεύοντας πως το τέλος τους είναι ήδη προδιαγεγραμμένο.

Και ίσως τότε ανακάλυπταν
πως ο φόβος δεν επιβεβαιώνεται πάντα.

.
Πως η ζωή, κάποιες φορές,
δεν περιμένει να σε τραυματίσει
αλλά να σε εκπλήξει.

.
Και έτσι,
σιγά-σιγά,
η ασπίδα θα άρχιζε να επισκευάζεται.

.
Όχι από άγνοια πια,
αλλά από συνειδητή τόλμη.

Όμως είναι πιο εύκολο να μάθεις
παρά να ξεμάθεις.

.
Πιο εύκολο να προσθέσεις μια καινούργια πληροφορία
παρά να ξεριζώσεις τόσες παλιές.

Η λήθη είναι πολύτιμο εργαλείο.

.
Και δύσκολα κατακτάται.

Γιατί μπορεί να μοιάζει με την άγνοια,
μα η διαφορά τους είναι χαοτική:

.
στην άγνοια,
έχεις την πολυτέλεια να μην έχεις γνωρίσει ποτέ.

Στη λήθη,
επιλέγεις να αφήσεις πίσω
αυτό που κάποτε σε καθόριζε.