Αδράνεια.
Επιφάνεια.
Ακαμψία.
Ασφάλεια.
Ρουτίνα.

Άραγε πόσα τεχνάσματα βρίσκει ο φόβος σου
για να διατηρήσει τα σκήπτρα του;

Πόσα βήματα αποφεύγεις
μπροστά στο απέραντο άγνωστο;

Ποιον άνεμο περιμένεις
να σε ωθήσει;

Ποιο αύριο προσμένεις
με την ελπίδα πως θα φέρει κάτι διαφορετικό,
κάτι ικανό να πλήξει τον φόβο σου;

Το αύριο δεν πλήττει τίποτα.
Μόνο μεταφέρει ό,τι άφησες άθικτο.

Ο φόβος δεν υποχωρεί επειδή περνά ο χρόνος.
Μαθαίνει να κατοικεί καλύτερα μέσα σου.

Και εσύ
μαθαίνεις να τον λες λογική.
Ωριμότητα.
Προστασία.
Σωστή στιγμή.

Και έτσι μένεις.
Όχι ασφαλής.
Ακίνητος.

Η απεραντοσύνη του ορίζοντα
δεν υπάρχει για να σε σώσει.
Υπάρχει για να σε ξεπερνά.

Όλα θα συμβούν όπως έχουν ήδη συμβεί
και όπως είσαι εδώ, έτσι θα βρεθείς
στο μετέπειτα όλων όσων θα ’ρθουν.

Όλα θα κυλήσουν.

Θα σε πλησιάσουν,
θα σε αγγίξουν,
θα σε προσπεράσουν,

σαν κύματα
που εξαφανίζονται στη στεριά.

Κι εσύ,
με τα πόδια στεγνά,
θα ονομάζεις ασφάλεια
ό,τι δεν έζησες.