Dear Maurice,

Ήθελα πολύ να σου πω
ότι ο κυνισμός σου δεν περνά πια…

Όμως ξέρεις πολύ καλά
πως η ζωή έχει και τις περιπτώσεις
που ο βράχος πέφτει πάλι
και πρέπει να κατέβεις μαζί του,
μόνο και μόνο για να τον επαναφέρεις στην κορυφή.

Κάθε φορά που ξυπνούσες,
το σκεφτόσουν αυτό;
Ή μήπως ένα κενό
κάλυπτε το ενδιάμεσο των ματιών σου,
σαν μαγική ομίχλη άγνοιας,
και σε άφηνε να απολαύσεις τον ήλιο
σαν ανατολή πρώτης καλοκαιρινής μέρας;

Δεν θέλω να επιτρέψω στις ουλές που φέρεις
να χαράξουν δρόμο
μόνο και μόνο επειδή επουλώθηκαν.
Γιατί η επούλωση, Maurice,
δεν είναι πάντα ελευθερία.
Καμιά φορά είναι απλώς
ο τρόπος που το τραύμα
μαθαίνει να στέκεται όρθιο.

Εσένα οι ουλές σου χαμογελούν,
κι ας είναι βαρύς ο βράχος.
Σαν να έχουν καταλάβει κάτι
που εσύ ακόμη αρνείσαι να ομολογήσεις.

Η λήθη σε βοήθησε κάποτε.
Μα η γνώση ήταν πάντα ο φάρος σου,
από τότε που ξύπνησες
και όλα είχαν σπάσει.

Πώς θα μπορούσες άλλωστε
να κρατήσεις το χρώμα σου
όταν βάλθηκαν να σε γκριζάρουν;

Όχι απότομα.
Σωστά.
Καθαρά.
Αποδεκτά.

Μέχρι που το πρόσωπο
έπαψε να σου ανήκει.

Κάθε ανηφόρα κρατά ένα κομμάτι σου
που λιώνει στο πέρασμα της σκληρής πέτρας
και χάνεται στο έδαφος για πάντα.

Μα εσύ επιμένεις
να φαντάζεσαι την κορυφή,
ξέροντας την κατάληξη.

Άραγε πρέπει να φανταστούμε
ότι είσαι ευτυχισμένος
κι ας διαμελίζεσαι;

Ή μήπως αυτό είναι το πιο ύπουλο σημείο σου;

Ότι δεν αντέχεις το ίσωμα.
Ότι η ησυχία σου φαίνεται ύποπτη.
Ότι η ακινησία σε τρομάζει περισσότερο
από την εξάντληση.

Τι θα μείνει για σένα στο τέλος;

Μήπως να αφήσεις την πέτρα στα ρηχά
και να ξαπλώσεις δίπλα της
με την ψυχούλα σου ατάραχη;

Ή αυτό θα δώσει τα σκήπτρα πίσω στον κυνισμό σου
και το γκριζάρισμα θα προκληθεί εκ των έσω;

Γιατί ίσως ο κυνισμός σου, Maurice,
δεν γεννήθηκε από την κούραση.
Ίσως γεννήθηκε από όλες τις φορές
που συνέχισες
ενώ ήξερες πως κάτι μέσα σου
έμενε πίσω.

Αφού η ψυχούλα σου θέλει τις κορυφές
και δεν αντέχει το ίσωμα,
ανέβα τότε, Maurice.

Ανέβα.

Αλλά μη μπερδέψεις ξανά
την επιμονή με τη σωτηρία.

Μην αφήσεις τον βράχο
να γίνει η μόνη απόδειξη
ότι υπάρχεις.

Φρόντισε μόνο
να σταματήσεις πριν χάσεις
και την τελευταία δύναμη
να ανεβαίνεις.

Γιατί αν στην κορυφή φτάσει μόνο το κέλυφος,
ο βράχος θα έχει νικήσει
χωρίς ποτέ να χρειαστεί να σε συνθλίψει.