Φαντάσου ότι φεύγεις σε ταξίδι.

Δεν υπάρχουν ηλεκτρονικά μέσα.
Δεν υπάρχει άμεση επιστροφή.
Πηγαίνεις σε έναν τόπο
όπου τα δικαιώματα δεν θεωρούνται δεδομένα.

Στην αρχή υπάρχει ενθουσιασμός.

Ένας κόσμος διαφορετικός.
Άνθρωποι άγνωστοι.
Τόποι υπέροχοι.
Ιστορίες που ήδη φαντάζεσαι
πως θα διηγηθείς όταν επιστρέψεις.

Ύστερα κάτι συμβαίνει.

Χωρίς να γνωρίζεις
τι μεμπτό έπραξες,
βρίσκεσαι κατηγορούμενος.
Σαν άλλος Γιόζεφ Κ.,
θα μπορούσες να προσπαθήσεις
να καταλάβεις τη διαδικασία.

Μόνο που εδώ
δεν υπάρχει διαδικασία.

Δεν υπάρχει δίκη.

Τα δικαιώματα είναι ουτοπία
σε τόπους όπου η ενοχή
δεν χρειάζεται απόδειξη.

Μια μέρα βρίσκεσαι στην έρημο.

Δύο κινήσεις
και η σφαίρα είναι έτοιμη.

Δύο ακόμη
και βρίσκεται στο κεφάλι σου.

Είκοσι χρόνια μετά,
θραύσματα από το κρανίο σου
βρίσκονται σε μια κούτα.

Σε ένα μεγάλο δωμάτιο
με χιλιάδες τέτοιες κούτες.

Χωρίς όνομα.

Εσύ είσαι μία από αυτές.

Μία από τις χιλιάδες κούτες
με θραύσματα ανθρώπων
που κανείς δεν ξέρει πια
πώς τους έλεγαν.

Για χρόνια ακόμη
θα παραμείνεις εκεί.

Ύστερα κάποιος
θα σε μεταφέρει σε μια αποθήκη.

Μετά από χρόνια,
σε μια άλλη αποθήκη.

Όλοι όσοι σε ήξεραν
θα έχουν πεθάνει.

Τα δικά τους μνήματα
θα γράφουν τα ονόματά τους.

Δικοί τους άνθρωποι
θα τιμούν τη μνήμη τους
μπροστά σε μια επιγραφή.

Εσύ θα είσαι ακόμη
σε μια ανώνυμη κούτα.

Σε μια ανώνυμη αποθήκη.

Σε μια άκρη του κόσμου
όπου δεν υπήρξες ποτέ
ούτε σαν μνήμη.