Μικρές στιγμές.
Φευγαλέες εκλάμψεις.

Τόσο αρκεί
για να γεμίσει αλμύρα
μια ψυχή που κινείται χωρίς δισταγμό.

Τόσο αρκεί
για να κυλήσει ο δισταγμός
πάνω σε θερμό, αναψοκοκκινισμένο καμβά.

Μια στάλα υπενθύμισης
για τις σιγουριές που επίμονα ξεχνούμε.

Σιγουριές που θάβονται
μπροστά στη θάλασσα των επιλογών
και των τεθλασμένων δρόμων.

Οι δρόμοι απλώνονται πάντα μπροστά μας.
Ο καθένας επιφυλάσσει το ταξίδι του.

Κι εμείς τους κοιτάζουμε
σαν να πρόκειται να παραμείνουν
ανοιχτοί για πάντα.

Μα κάποιοι τερματίζουν νωρίτερα.

Κάποιοι δρόμοι
που μας οδήγησαν στη δική μας αφετηρία
τελειώνουν πριν από τον δικό μας.

Και τότε είναι αργά
για τις διασταυρώσεις
που μπορούσαν να συμβούν
μα έμειναν για αργότερα.

Μετά το τέλος τους,
μένουν μόνο
αλμυρές αναπολήσεις

ενός δρόμου
που κάποτε
νομίζαμε μακρινό…