Dear Maurice,

Έπρεπε να σου μιλήσω…

Οι μικρές εικόνες που κάθε μέρα προσπερνάς
με τον ρυθμό της ρουτίνας
δεν με αφήνουν σε ησυχία.

Μια αντανάκλαση πάνω στο μέταλλο.
Μια σκιά που για λίγο αλλάζει σχήμα.
Ένα γνώριμο αντικείμενο
που κάτω από διαφορετικό φως
αλλάζει μορφή.

Ίσως τα πράγματα περιμένουν ένα διαφορετικό βλέμμα
για να αρχίσουν.

Ίσως αυτό να ισχύει τελικά
και για τους ανθρώπους.

Ίσως έτσι οι ξένοι γίνονται φίλοι,
εραστές,
οικογένεια.

Αλλά όταν αλλάζει το βλέμμα,
δύο άνθρωποι που αγαπήθηκαν
ή έστω μοιράστηκαν στιγμές τρυφερότητας
μπορούν να γίνουν ξένοι.

Είναι λοιπόν όλα θέμα οπτικής, Maurice;

Όταν κοιτάς τον ορίζοντα,
πέρα από τον γκρεμό,
βλέπεις έναν ωκεανό πιθανοτήτων
που σε γεμίζει ελπίδα

ή ένα απέραντο άγνωστο
που ανατριχιάζει κάθε σπιθαμή σου;

Ίσως γι’ αυτό μένεις στο ενδιάμεσο,
μισοπεθαμένος και μισοζωντανός.

Όμως ο ήλιος
δεν λυπάται το δέρμα σου.

Το ίδιο και ο χρόνος
που αφήνεις να χάνεται
όσο αμφιταλαντεύεσαι.

Μερικές φορές ζηλεύω την άγνοιά σου,
όσο επίμονα ψάχνεις να λύσεις
ένα πρόβλημα φαινομενικά ανούσιο.

Αλλά ξέρω πως η δική σου οπτική
βλέπει τις συνέπειες του μόχθου σου.

Η λύση σου θα προσφέρει το μέσο
σε κάποιον άλλον να ταξιδέψει
και να θαυμάσει τον ορίζοντα.

Κάτι τόσο μικρό,
που θα προκύψει από την ενέργεια που θα αφιερώσεις,
μπορεί να δώσει ώθηση στη ζωή κάποιου άλλου
να ανακαλύψει τον κόσμο.

Κι εσύ ίσως να μη μάθεις ποτέ
πόσο μακριά έφτασε.

Ίσως λοιπόν
τα μικρά που βλέπω
να μην έπρεπε να με βασανίζουν.

Ίσως να χρειάζονται μόνο
ένα διαφορετικό βλέμμα.

Έξω από το παράθυρό μου
περνά ένα αεροπλάνο.

Για τους περισσότερους,
μια συνηθισμένη γραμμή στον ουρανό.

Κάτι μέσα μου όμως αναπτερώνεται.

Ίσως το αεροπλάνο
που περνά έξω από το παράθυρό μου
να είναι η ελπίδα που φέρνει η οπτική.

Και όπως εσύ,
πρέπει να θυμάμαι τις συνέπειες.

Η οπτική μου ίσως είναι πολλαπλασιαστής.

Και ελπίζω —ναι, σκοπίμως—
πως αυτή η ελπίδα,
μέσα σε έναν ωκεανό αδιαφορίας,
θα αποτελέσει έναν φάρο
που αμυδρά φωτίζει το ταξίδι
στο βάθος του ορίζοντα.

Το αεροπλάνο χάνεται.

Ο ουρανός, όμως,
δεν είναι πια ο ίδιος
για τα δικά μου μάτια.