Εμπνευσμένο από το Nostalgia for the Light του Patricio Guzmán. Στην έρημο, κάποτε, δεν αναζητούσαν μόνο άστρα.Αναζητούσαν και ανθρώπους. Εκεί όπου το φως ταξιδεύει από ένα παρελθόν απρόσιτο, σώματα χωρίς όνομα παραμένουν σε αναμονή. Όχι για να σωθούν πια, αλλά…

Dear Maurice, Ήθελα πολύ να σου πωότι ο κυνισμός σου δεν περνά πια… Όμως ξέρεις πολύ καλάπως η ζωή έχει και τις περιπτώσειςπου ο βράχος πέφτει πάλικαι πρέπει να κατέβεις μαζί του,μόνο και μόνο για να τον επαναφέρεις στην κορυφή.…

Αδράνεια.Επιφάνεια.Ακαμψία.Ασφάλεια.Ρουτίνα. Άραγε πόσα τεχνάσματα βρίσκει ο φόβος σουγια να διατηρήσει τα σκήπτρα του; Πόσα βήματα αποφεύγειςμπροστά στο απέραντο άγνωστο; Ποιον άνεμο περιμένειςνα σε ωθήσει; Ποιο αύριο προσμένειςμε την ελπίδα πως θα φέρει κάτι διαφορετικό,κάτι ικανό να πλήξει τον φόβο σου;…

Λέμε συχνά πως μακάρι να μπορούσαμε να μάθουμε στα παιδιά τον τρόπο να μαθαίνουν πραγματικά. .Όχι να απομνημονεύουν.Όχι να παπαγαλίζουν πληροφορίες σαν άψυχες ηχώ. .Να κατανοούν. .Να κοιτούν μια εμπειρία, μια σκέψη, έναν άνθρωποκαι να μπορούν να κατεβαίνουν βαθύτερα μέσα…

Πάρε! Κουτάκια, κουτάκια, κουτάκια. Πάρε πολλά, να μη ξεμείνεις. Τι θα γίνεις χωρίς κουτάκια; Πώς θα λειτουργήσεις μέσα στην απροσδιοριστία; Πάρε κουτάκια. Έχει χρωματιστά, έτοιμα για χρήση, με αμέτρητες καλές κριτικές. Μπορείς πάντα να φτιάξεις και δικά σου, αλλά γιατί…

Φοράμε μάσκες ασυναίσθητα. Η μάσκα του αγνού και ανιδιοτελούς, η μάσκα του σκοτεινού και επικριτικού, η μάσκα του αυτοσαρκασμού που κρύβει ένα πληγωμένο χαμόγελο, η μάσκα του πειθήνιου και σοβαρού, η μάσκα του ευθύ, οριακά θρασύ, που αντιδρά. . Τις…

Η εποχή του μηδενισμού και της απομόνωσης είναι εδώ για εμάς και με εμάς θα τελειώσει. Ο κατακερματισμός της ταυτότητας και η υπερπληροφόρηση κατακλύζουν τα μουδιασμένα μυαλά μας, ενώ παλεύουμε να σταθούμε γονατιστοί μέσα σε σπασμένα γυαλιά. Στριφογυρίζουμε γύρω από…

ACT I Πάντα του άρεσαν τα είδωλα στο γυαλί. Εκεί όπου η πραγματικότητα δεν χανόταν, αλλά διπλασιαζόταν. Δύο εικόνες συνυπήρχαν, χωρίς να υπερισχύει καμία, όσο το φως τις κρατούσε ζωντανές. Αυτό σκεφτόταν ο Maurice εκείνο το βράδυ. Ήταν περίπου είκοσι…

Αμπάρι  Πόσα έχεις να θυμηθείς, σώμα; Πόσο ξερές είναι οι πηγές σου; Σε ποιες μνήμες τολμάς να κατεβείς; Ήταν στιγμές. Και κυριάρχησαν. Στοιβάχτηκαν στο αμπάρι της καρδιάς σου, ρίζωσαν κάτω από το δέρμα. Ρίγη. Δευτερόλεπτα που σχίσαν τον χρόνο. Οι…

Ποιες λέξεις, άνθρωπε;  Ποιες θέλεις για να σε αγγίξω;  Πού είναι ο φόβος σου;  Πες μου, να ανοίξω πύλες να ξεχυθεί.  Να κατακλύσει τον χώρο και τις ψυχές μας.  Πόσο αντέχεις μπροστά του;  Πόσο μικρός θα γίνεις μόλις ορθώσει ανάστημα;…