«Και τώρα τι θα γένουμε χωρίς βαρβάρους;» λες, Maurice.Λες και κοιτάς.Κοιτάς, αλλά το βλέμμα σου δεν βλέπει.Χάνεται.Χάνεται κάπου μέσα σε αυτή την Άβυσσο που κάποτε ήταν σπίτι σου, μέσα σε ένα σκοτάδι τόσο οικείο και τόσο ελκυστικό.Πίστεψες κάποτε πως έστησες…

Dear Maurice, Πέρασαν οι σκέψεις σουκαι αναστάτωσαν την καθημερινότητασαν αεράκι που ταράσσει τα κλαριά,τόσο ώστε να ταρακουνηθούν ελαφρώςμα να μη σπάσουν. Ο άνεμος παρέσυρε και τη δική μου σκέψη,σαν την επιφάνεια της θάλασσαςπου ταλαντώνεται ελαφρώςκαι γεννά εμβρυϊκά κύματα. Πήγα εκεί…

Dear Maurice, Τελικά πόσο σε ανατριχιάζει η σκέψη του βυθού; Είναι τα παπούτσια σου που χάθηκανκαι βρήκαν νέο σπίτι εκεί κάτω,ανάμεσα σε άμυαλα όνταπου χωρίς καμία ντροπήθα κατασπάραζαν το σώμα σουαν είχες βυθιστεί μαζί τους; Μα τελικά τι είναι πιο…

Dear Maurice, Έπρεπε να σου μιλήσω… Οι μικρές εικόνες που κάθε μέρα προσπερνάςμε τον ρυθμό της ρουτίναςδεν με αφήνουν σε ησυχία. Μια αντανάκλαση πάνω στο μέταλλο.Μια σκιά που για λίγο αλλάζει σχήμα.Ένα γνώριμο αντικείμενοπου κάτω από διαφορετικό φωςαλλάζει μορφή. Ίσως…

Μικρές στιγμές.Φευγαλέες εκλάμψεις. Τόσο αρκείγια να γεμίσει αλμύραμια ψυχή που κινείται χωρίς δισταγμό. Τόσο αρκείγια να κυλήσει ο δισταγμόςπάνω σε θερμό, αναψοκοκκινισμένο καμβά. Μια στάλα υπενθύμισηςγια τις σιγουριές που επίμονα ξεχνούμε. Σιγουριές που θάβονταιμπροστά στη θάλασσα των επιλογώνκαι των τεθλασμένων…

Dear Maurice, Όσο στέκεσαι και ξαποσταίνεις δίπλα στον βράχο,ξέρω πως η σκέψη σου ταλανίζεται μπροστά στο παράλογο.Το αντικρίζεις κατάματα και δεν το εγκαταλείπεις ποτέ από τη ματιά σου.Όλη αυτή η αναζήτηση για μεγάλες αλήθειες.Η ανάγκη για νόημαπου γεμίζει την ψυχή…

Ένα ταξίδι που επαναλαμβάνεται εδώ και αιώνες. Μια δοκιμασία για τόσες ψυχέςπου τόλμησαν να ξεμουδιάσουντα πόδια και τον νου τους. Ο Οδυσσέας.Ο δεσμώτης.Ο Δάντης.Ο Σιντάρτα. Και τόσοι άλλοιπου ξεκίνησαν. Ένα ταξίδι παράτολμοκαι συνάμα συναρπαστικό,γεμάτο ανακαλύψεις και δοκιμασίες. Αιώνες τώρα,αμέτρητες ψυχές…

Η μνήμη δεν ανοίγει πάντα σαν σεντούκι. Μερικές φορές τεντώνεται σαν κλωστή. Μια εικόνα.Ένας ήχος.Μια μυρωδιά.Μια θερμοκρασία πάνω στο δέρμα. Και ξαφνικά, κάτι από το παρόν δένεται με ένα σημείο που νόμιζες πως είχε χαθεί. Όπως τότε, με τα δύο…

Εμπνευσμένο από το Nostalgia for the Light του Patricio Guzmán. Στην έρημο, κάποτε, δεν αναζητούσαν μόνο άστρα.Αναζητούσαν και ανθρώπους. Εκεί όπου το φως ταξιδεύει από ένα παρελθόν απρόσιτο, σώματα χωρίς όνομα παραμένουν σε αναμονή. Όχι για να σωθούν πια, αλλά…

Dear Maurice, Ήθελα πολύ να σου πωότι ο κυνισμός σου δεν περνά πια… Όμως ξέρεις πολύ καλάπως η ζωή έχει και τις περιπτώσειςπου ο βράχος πέφτει πάλικαι πρέπει να κατέβεις μαζί του,μόνο και μόνο για να τον επαναφέρεις στην κορυφή.…